آپلودسنتر آپ98

 
 
نظرات ()

گيلان

 

 

 

موقعيت جغرافيايي استان گيلان

  استان گيلان با مساحت 14711 كيلومتر مربع در ميان رشته كوههاي البرز و تالش در شمال ايران جاي گرفته است .  اين استان به واحد جغرافيايي جنوب درياي خزر تعلق دارد و با استان هاي اردبيل در غرب،  مازندران در شرق ، زنجان در جنوب و كشور استقلال يافته آذربايجان و درياي خزر در شمال هم مرز و همسايه است . رود سفيد تمشك كه بين چابكسر و رامسر جاري است ،‌ آن را از استان مازندران جدا مي كند .

  بر اساس تقسيمات كشور سال 1375 ، اين استان به مركزيت رشت ، 12 شهرستان ، 35 شهر ، 30 بخش ، 99 دهستان و 2763 آبادي دارد . شهرستان هاي استان عبارتند از : آستارا ،‌آستانه اشرفيه ، بندر انزلي ، رشت ، رودبار ، رودسر ، شفت ،‌ صومعه سرا ، طوالش ،‌ فومن ، لاهيجان ، لنگرود و سياهکل .

  تاريخ گيلان با تكيه بر پاره اي اشاره ها و كاوش هاي باستان شناختي به دورة پيش از آخرين يخبندان (‌ بين 50 تا 150 هزار سال پيش ) مي رسد . با مهاجرت آريايي ها و ديگر اقوام به اين سرزمين ، از آميزش مهاجران و ساكنان بومي منطقه ، قوم هاي جديدي پديد آمـدند كه در اين ميان دو قوم «‌ گيل » و « ديلم » اكثريت داشتند . از همان آغاز ، فرمانروايان اين قوم ازآزادي كامل برخوردار بوده اند و هيچ گاه در برابر بيگانگان و يا در مقابل حكمان ديگر ، تسليم نشده اند و حتي به اطاعت دولت ماد در نيا مـده انـد . در قـرن ششم پيـش از مـيلاد ،‌ گيلانيان با كوروش هخامنشي متحد شدند و دولت ماد را سرنگون كردند . در زمان ساسانيان ، گيلان استقلال خود را از دسـت داد و اردشير بابكان به ياري ارتشي مركب از 300 هزار مرد جنگي و نزديك به 10 هزار سواره گيلان را تسخير كرد .

   پس از پيروزي عرب هاي مسلمان بر ايرانيان ،‌ گيلان به مأمن علويان تبديل شد . در حدود سال 290 هجري قمري ، مردم گيلان و ديلم كم كم به مذهب علويان روي آوردند و در گسترش آن نيز كوشش بسيار كردند. سلسلة ديلميان در دوران فرمانروايي خود به بغداد لشگر كشيدند و خليفة عباسي را شكست دادند . مغولان در زمان اولجايتو موفق شدند براي مدت كوتاهي اين سرزمين را تصرف كنند . گيلانيان در به قدرت رسيدن صفويان نقش مهمي را ايفا كردند .

 در زمان سلطنت شاه عباس اول ،‌ گيلان استقلال خود را از دست داد . در سال 1071 هجري قمري ، قواي روسيه به دستور پتر كبير به گيلان حمله برد و رشت را تا سال 1145 هجري قمري در اشغال خود نگه داشت .   گيلك ها در پيروزي انقلاب مشروطيت نيز سهمي عمده داشتند . آنها در سال 1287 هجري قمري تهران را فتح كردند .  نقش مردم گيلان در نهضت ميرزا كوچك خان جنگلي نيز از نمونه هاي درخشان تاريخ اين سرزمين است .

 

مذهب مردمان گيلان :
با توجه به تحقيقات انجام يافته مردم گيلان همانند ديگر انسانها ابتدا معتقد به وجود خدايان مختلف بوده و پس از طي مراحلي چند به پرستش خداي يگانه پرداخته اند .از آنچه مورخان و محققان باستاني نوشته اند، چنين برمي آيد كه ساكنان ايران و سرزمينهاي مجاور و اطراف آن در قرن ششم قبل از ميلاد و شايد مدتها پيش از آن به خدايان هند و آريايي يعني نيروهاي طبيعت ، ايمان و اعتقاد داشتند و روشنايي خورشيد و ماه و زمين و باد و ساير مظاهر طبيعت را مورد پرستش قرار مي دادند كه بعد از ظهور آيين زرتشتي به اين دين گرايش پيدا مي كنند، به طوريكه در روزگار قباد (كواذ) ، هنگاميكه مزدك آيين خود را عرضه كرد گروهي از زرتشتيان گيلان به او پيوستند، ولي بعد از نفوذ اسلام از آيينهاي گذشته خود عدول نموده و به دين مبين اسلام گرويدند و به فرق مختلف شيعه ، سني ، زيدي ، باطني و نقطوي تقسيم شدند كه سرانجام اكثريت در رديف شيعه 12 امامي درآمدند .

 

نژاد مردمان گيلان :
در مورد نژاد مردمان ساكن گيلان از سوي محققان اظهار نظرهاي فراواني صورت گرفته است . از جمله (( هنري فيلد )) مي گويد : گيلان و مازندران در هزاران سال قبل محل زندگي مردمي از نژاد سومري بوده است .
استرابن، جغرافي دان معروف يوناني كناره هاي درياي خزر را وطن اصلي كاسيها مي داند و مسير حركت آنها را از كناره هاي خزر تا غرب زاگرس نشان مي دهد .
مورخان يوناني در بحث و بررسي از گلهاي ساكن كرانه هاي خزر، محل استقرار آنها را سرزمينهايي معرفي كرده اند كه در حال حاضر در دست گيلاني هاست .
پلي،ن نويسنده قرن اول ميلادي بر اين اعتقاد است كه؛ گلها همان كادوسيانند و (( بارتولد)) مستشرق روسي نيز ساكنان قديم گيلان را كادوسيان مي نامد . او معتقد است كه همين قوم يا گروهي از آنان را گيل ها تشكيل مي دهد كه ولايت گيلان نيز نام خود را از آن قوم گرفته است . وي اضافه مي كند : در شرق اين سامان (گيلان) ،ماردان يا اماردان سكونت داشته اند و سفيدرود به نام آنها ، آمارد ناميده شده است .
از نظر مورخان يونان قديم نيز كادوسيها از بوميان ايران هستند كه قبل از عزيمت آريايي هاي به ايران در گيلان و نواحي شمال شرقي آذربايجان استقرار داشته اند .
مشيرالدوله پيرنيا ، در كتاب (( تاريخ ايران )) اشاره كرده است كه كادوسيان از نياكان تالشها و كادوس مصحف تالوش مي باشد كه بعد ها به صورت تالش در آمده است .
از اظهار نظرها و بحثهايي كه تاكنون در اين زمينه به عمل آمده چنين استنباط مي شود كه در اوائل هزاره دوم قبل از ميلاد كاسيها و ديگر ساكنان كرانه هاي خزر براي دست يافتن به اراضي وسيعتر از تگناي كوه البرز خارج و به اطراف رهسپار شدند . اقوام و قبايل مستقر در مناطق شمالي نيز كه به چراگاههاي مناسب نياز داشتند از مواضع خود حركت و به سواحل خزر رسيدند .
آرياييها يك گروه بزرگ نژادي از اين قبايل بودند كه در اثر اين گونه مهاجرتها ،گروههاي مختلف قومي در يكديگر ادغام شدند و اقوام و قبايل مختلف از جمله قوم گيل و ديلم را به وجود آوردند . گيلها در نقاطي كه بعدها به صورت شهر رشت و لاهيجان درآمد ، سكني گزيدند و ديلميان در كوهسارهاي جنوبي آن استقرار يافتند . لذا اين دو تيره از يك ريشه و نژاد بودند كه در آن زمان سرزمينهاي محل سكونت اين دو تيره را ديلمان يا ديلمستان مي ناميدند ، اما چند قرن بعد گيلان شهرت زيادتري پيدا كرد و سراسر آن ولايت به اين نام معروف شد .


کلمات کلیدی :
نویسنده : scna
تاریخ : ۱۳۸٤/٥/٢٥
زمان : ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ


 

قالب وبلاگ

هاست لينوكس

مرجع راهنمای وبلاگ نویسان

سفارش طراحی اختصاصی قالب وب سايت و قالب وبلاگ

طراحي وب

شارژ ایرانسل

فال حافظ